Onderweg naar zondag 12 oktober 2008

Veel christenen zijn in de laatste decennia bang geworden voor wrede bijbelteksten over oordeel en straf. Ook deze week staat er zo’n tekst op het rooster, die veel mensen angst inboezemt (Mattheus 22: 1-14). Ik begrijp dat wel – vaak zijn dergelijke gedeelten gebruikt om een nogal afschrikwekkend beeld van God op te roepen. Een God die streng toekijkt op het morele gehalte van zijn mensen, de rechter die hard straft waar het nodig is, die kwade mensen naar de hel stuurt en die geen zonde ontgaat: de ultieme Ambtenaar-van-Goed-en-Kwaad. Wie dat beeld vermijden wil, heeft groot gelijk. Ook ik geloof niet in zo’n God en ik herken er ook de God niet in die Jezus zijn Vader noemt.

Moeten we dan die wrede teksten maar schrappen, of ze eenvoudigweg niet meer lezen? Tot mij verbazing vermeden zelfs de monniken van de Willibrordsabdij de verzen 21 en 22 toen ze Psalm 139 zongen. ‘Zou ik niet haten wie u haten, Heer…’ - nee, prettige woorden zijn het niet, dat geef ik toe. Maar ze eenvoudigweg overslaan vind ik ook wel ver gaan. Sterker nog: het is te gemakkelijk.

Wie een boodschap van bevrijding brengt heeft goed nieuws voor verdrukten, maar slecht nieuws voor onderdrukkers - hun laatste uur heeft geslagen. Wie schulden vereffent, maakt armen en schuldigen blij maar rijken winnen er niets bij. Wie met het ‘Onze Vader’ bidt om ‘verlossing van het kwade’, vraagt om verlossing van iets of iemand. God kiest partij! Zo leren we God kennen in Oude en Nieuwe Testament: als een God die partij kiest voor de zwakken, de armen, de kwetsbaren. Een God die een geduchte vijand is van het Kwade en alle kwade machten die mensen de adem benemen. Vanuit het perspectief van de kwetsbare, de arme en de zwakke is het dus ook goed nieuws dat God afrekent met het Kwade.

Wat is onze moeite met die teksten? Zijn we dit perspectief verloren, omdat we zelf de rijken en de machtigen zijn geworden, omdat wij die onderdrukkers zijn? Zijn we bang dat het oordeel ons treft? Of zijn we het geloof verloren in de werkelijkheid van deze bevrijding en is het evangelie geworden tot een zoete boodschap van ‘je bent goed zoals je bent’? In dat geval is het niet vreemd dat mensen verveeld weglopen van de kerk.

Het evangelie is geen bloedeloos verhaal van ‘stil maar wacht maar’ maar een vlammende aanklacht tegen alles wat het leven onwaardig is. God is geen Lieverdje die alles wel goed vindt, maar een Krijgsman met wie je rekening te houden hebt en bij wie je veilig bent. En daarom is de uitnodiging om deel te nemen aan het Koninkrijk van God ook niet vrijblijvend en goedkoop – het gaat werkelijk ergens om. Daarom spatten ook deze zondag de vonken ervan af!